رکاب با دل سنگین تهی کند قالب

جهان قلمرو اظهار بی نیازیهاست

کدام ذره که او نپست آفتاب نسب

سر از ره تو چسان واکشم که بی قدمت

ز بسکه دشمن آسودگی ست طینت من

چو شعله می شکند رنگ؟ از شکستن تب

قدح پرستی از اسباب فارغم دارد