ز بسکه دشمن آسودگی ست طینت من

کدام ذره که او نپست آفتاب نسب

سر از ره تو چسان واکشم که بی قدمت

رکاب با دل سنگین تهی کند قالب

چو شعله می شکند رنگ؟ از شکستن تب

قدح پرستی از اسباب فارغم دارد

کتاب دردسری شسته ام به آب غضب