آه از آن روزی که عرض مدعا سایل شود

فرقها دارد شکوه برق تا مد شهاب

ازتلاش آسود دل چون بر هوس دامن فشاند

شعله بی دود را چندان نباشد پیچ و تاب

بی صدا زین کوهسارم سنگ می آید جواب

گر به مخموران نگاهم هم نپردازد بلاست

ای به دور نرگست رم کرده مستی از شراب