به غنچگی زگل ماگرفته اندگلاب

به دل اگر برسی جستجو نمی ماند

تحیر است درآیینه شوخی سیماب

نماند در دل ما خونی از فشار غمت

ز شرم حلقه آن زلف حیرتی دارم

که ناف آهوی مشکین چرا نشدگرد اب

عجب که رشته پروین زهم نمی گسلد