چنین که از عرق روی اوست درتب و تاب

ز شرم حلقه آن زلف حیرتی دارم

که ناف آهوی مشکین چرا نشدگرد اب

عجب که رشته پروین زهم نمی گسلد

زموج رنگ به دوران نشئه نگهت

خط شکسته توان خواند از جبین شراب

غرور هستی او را فنای ماست دلیل