زموج رنگ به دوران نشئه نگهت

که ناف آهوی مشکین چرا نشدگرد اب

عجب که رشته پروین زهم نمی گسلد

چنین که از عرق روی اوست درتب و تاب

خط شکسته توان خواند از جبین شراب

غرور هستی او را فنای ماست دلیل

خم کلاه محیط است در شکست حباب