صبح از نفس دو مصرع برجسته خواند و رفت

گر مرد این رهی توهم از خود برون شتاب

یاران عبث به وهم تعلق فسرده اند

اینجاست چون نگه قدم از خانه در رکاب

دیوان اعتبار و همین بیتش انتخاب

خواهی نفس خیال کن و خواه گرد وهم

چیزی نموده ایم در آیینه حباب