یاران عبث به وهم تعلق فسرده اند

آتش درآب غوطه زد از اشک این کباب

افسانه سازی شرر و برق تا به کی

گر مرد این رهی توهم از خود برون شتاب

اینجاست چون نگه قدم از خانه در رکاب

صبح از نفس دو مصرع برجسته خواند و رفت

دیوان اعتبار و همین بیتش انتخاب