پیش روی اوکه آتش رنگ می بازد ز شرم

می توان چون گل گرفت از خنده زخمم گلاب

در محبت چهره زردی به دست آورده ام

زین گلستان کرده ام برگ خزانی انتخاب

آینه از ساده لوحی می زند نقشی بر آب

در تماشاگاه بوی گل نگه را بار نیست

آب ده چشم هوس ای شبنم از سیر نقاب