ناله ام چون موج گوهر نیست جز زیر نقاب

می کنم گاهی به یاد مستی چشمت شتاب

تا قیامت می روم در سایه مژگان به خواب

از ادب پرورده های حسرت لعل توام

تا قناعت رشته دارگوهر جمعیت است

خاک بر جا مانده من آبرو دارد خطاب

گر به دریا سایه اندازد غبار هستی ام