گر به دریا سایه اندازد غبار هستی ام

ناله ام چون موج گوهر نیست جز زیر نقاب

تا قناعت رشته دارگوهر جمعیت است

خاک بر جا مانده من آبرو دارد خطاب

از نفس چون فلس ماهی رنگ می بندد حباب

می کند اسباب راحت پایه غفلت قوی

بر بساط سایه همچون کوه سنگین است خواب