منصب گوهر اگر بخشد دل تنگ است آب

پیکر تسلیم ما چنگ بساط عیش ماست

چون به پستی می شود مایل جوش آهنگ است آب

دام اندوه است ما را هرچه جز آزادگی است

از سراب اعتبار اینجا دلی خوش می کنم

ورنه از آیینه وگوهر به فرسنگ است آب

عجز پیری جراتم را در عرق خوابانده است