ظلمت ما را فروغ نور وحدت جاذب است

ذره کی یابدکنار بحر ژرف آفتاب

بینی ات آن مصرع عالی است کز انداز حسن

دخل نازش دارد انگشتی به حرف آفتاب

سایه آخر می رود ازخود به طرف آفتاب

بسکه اقبال جنون ما بلند افتاده است

می توان عریانی ماکرد صرف آفتاب