می توان عریانی ماکرد صرف آفتاب

ظلمت ما را فروغ نور وحدت جاذب است

سایه آخر می رود ازخود به طرف آفتاب

بسکه اقبال جنون ما بلند افتاده است

در عرق اعجاز حسن او تماشا کردنی ست

شبنم گل می چکد آنجا ز ظرف آفتاب

هرکجا با مهر رخسارتو لاف حسن زد