در عرق اعجاز حسن او تماشا کردنی ست

سایه آخر می رود ازخود به طرف آفتاب

بسکه اقبال جنون ما بلند افتاده است

می توان عریانی ماکرد صرف آفتاب

شبنم گل می چکد آنجا ز ظرف آفتاب

هرکجا با مهر رخسارتو لاف حسن زد

هم زپرتو بر زمین افتاد حرف آفتاب