مگر ز چیدن دامن کند رسن مهتاب

به هر طرف نگری عیش می خرامد و بس

ز بس که کرد به فکر سفر وطن مهتاب

ز چاه ظلمت این خاکدان رهایی نیست

عبث ز وهم ، بساط دوام عیش مچین

که کرد تا سحر این جامه راکهن مهتاب

به گلشنی که حیا شبنم بهارتو بود