ز بس که کرد به فکر سفر وطن مهتاب

به این صفا نتوان جلوه صباحت داد

گذشته است ز خوبان سیمتن مهتاب

به هر طرف نگری عیش می خرامد و بس

ز چاه ظلمت این خاکدان رهایی نیست

مگر ز چیدن دامن کند رسن مهتاب

عبث ز وهم ، بساط دوام عیش مچین