گذشته است ز خوبان سیمتن مهتاب

در آن بساط که شمع طرب شود خاموش

زپنبه سرمینا برون فکن مهتاب

به این صفا نتوان جلوه صباحت داد

به هر طرف نگری عیش می خرامد و بس

ز بس که کرد به فکر سفر وطن مهتاب

ز چاه ظلمت این خاکدان رهایی نیست