هرکه د ر دود افتد از چشمش برون می گردد آب

آرمیدن بیقرار شوق را افسردگی ست

چون بهکجا می شود ساکن زبون می گردد آب

روز ما شب گشت و ما بی اختیارگریه ایم

عرض حاجت می گدازد جوهر ناموس فقر

آه کاین گوهر ز دست طبع دون می گردد آب

اعتبارت هرقدر بیش است کلفت بیشتر