آه کاین گوهر ز دست طبع دون می گردد آب

روز ما شب گشت و ما بی اختیارگریه ایم

هرکه د ر دود افتد از چشمش برون می گردد آب

عرض حاجت می گدازد جوهر ناموس فقر

اعتبارت هرقدر بیش است کلفت بیشتر

تیرگی بالد ز دریا چون فزون می گردد آب

دل ز ضبط گریه چندین شعله توفان می کند