همچو موجم در رگ و پی جای خون می گردد آب

دل ز ضبط گریه چندین شعله توفان می کند

تا سر این چشمه می بندم جنون می گردد آب

بسکه سر تا پایم از درد تمنایت گداخت

زین خمارآباد حسرت باده ای پیدا نشد

شیشه ام از درد نومیدی کنون می گردد آب

دل به توفان رفت هرجا جوهر طاقت گداخت