زندگانی هم نماند آنجاکه افسرد عتبار

بستر و بالین هم از خود زیر سر می دارد آب

آفت ممسک بود تقلید ارباب کرم

کاغذ ابری کجا چون ابر برمی دارد آب

در شکست رنگ گلها بال و پر می دارد آب

تا نمیری تشنه کام ناامیدی ، گریه کن

خاک این وادی به قدر چشم تر می دارد آب