عاقبت چون خشکی ام از خاک برمی دارد آ ب

تا نفس باقی ست ما را باید ازخود رفت وبس

جاده های موج دایم در نظر می دارد آب

در محبت گر هجوم گریه را این قدرت است

شور عمررفته سیلاب بنای هوشهاست

از صدا عمری ست ما را بیخبر می دارد آب

شرم بیدردی تری در طبع ما می پرورد