هستی عارف به قدر دستگاه نیستی ست

بیشتر از لعل خاک خشک برمی دارد آب

نیست از خود رفته را اندیشه پاس قدم

چون روان شدگی به پیش پا نظر می دارد آب

ازگداز خویش دارد بحر اگر می دارد آب

جوهر از آیینه نتواند قدم بیرون زدن

موج را همچون نگه در چشم تر می دارد آب