گوهر ازگرداب دارد هر طرف روزن در آب

کی توانم در دل سنگین خوبان جاکنم

من که نتوانم فروبردن سر سوزن درآب

راه غربت عارفان را در وطن پوشیده نیست

ظاهر و باطن به گرد عرض یکدیگرگم است

آب درگلشن نمایان است چون گلشن در آب

پوچ می آیی برون ازلاف هستی دم مزن