پوچ می آیی برون ازلاف هستی دم مزن

گوهر ازگرداب دارد هر طرف روزن در آب

ظاهر و باطن به گرد عرض یکدیگرگم است

آب درگلشن نمایان است چون گلشن در آب

نیست بی عرض حباب از قطره خندیدن در آب

ما ضعیفان شبنم وامانده این گلشنیم

از نم اشکی ست ما را دیده تا دامن در آب