نشئه بیرون تاز ادراک است و خون پیما شراب

ظرف و مظروف توهم گاه هستی حیرت است

کس چه بندد طرف مستی زین پری مینا شراب

مقصد حیرت خرام اشک بیتابم مپرس

ما به امید گداز دل به خود بالیده ایم

یعنی این انگور هم خواهد شدن فردا شراب

در ره ما از شکست شیشه های آبله