از نی بلندگردید شور نوای مطرب

با محرمان عیشند بیگانگان ساقی

وز درد بی نصیبند ناآشنای مطرب

هرچند واسرایند صد ره ترانه جاه

تا ما خموش بودیم شوق توبی نفس بود

این اغنیا ندارند فیض غنای مطرب

عذر دماغ مستان مسموع هیچکس نیست