طلب تو بس بود اینقدرکه ز معنیی ببری اثر

پی آرزوی جبین مابه سراغ رنگ حنا طلب

شده رمز جلوه بی نشان به غبار آینه ات نهان

نفسی به صیقل امتحان برو از میان و صفا طلب

به خودت اگرنرسد نظر به خیال پیچ و خدا طلب

چه خوش آن که ترک سبب کنی بهقین رسی وطرب کنی

زحقیقت آنچه طلب کنی به طریق بیدل ما طلب