دمی چو سیل در این دشت اضطراب طلب

مباش همچوگهر مرده رنگ این دریا

نظر بلندکن و همت حباب طلب

محیط در غم آغوش بیقراری توست

قدم به وادی فرصت زن و مژه بردار

بهار می رود ای بیخبر شتاب طلب

لباس عافیت از دهر اگر هوس داری