بهار می رود ای بیخبر شتاب طلب

محیط در غم آغوش بیقراری توست

دمی چو سیل در این دشت اضطراب طلب

قدم به وادی فرصت زن و مژه بردار

لباس عافیت از دهر اگر هوس داری

ز ماهتاب کتان و حریر از آب طلب

شبی چو شبنم گل صرف کن به بیداری