ز ماهتاب کتان و حریر از آب طلب

قدم به وادی فرصت زن و مژه بردار

بهار می رود ای بیخبر شتاب طلب

لباس عافیت از دهر اگر هوس داری

شبی چو شبنم گل صرف کن به بیداری

سحر برآر سر و وصل آفتاب طلب

هزار جلوه در آغوش بیخودی محواست