هزار جلوه در آغوش بیخودی محواست

ز ماهتاب کتان و حریر از آب طلب

شبی چو شبنم گل صرف کن به بیداری

سحر برآر سر و وصل آفتاب طلب

جهان شعورطلب می کند تو خواب طلب

ببند پرده به چشم و دلت ز عیب کسان

گشادکار خود از بند این نقاب طلب