شبی چو شبنم گل صرف کن به بیداری

بهار می رود ای بیخبر شتاب طلب

لباس عافیت از دهر اگر هوس داری

ز ماهتاب کتان و حریر از آب طلب

سحر برآر سر و وصل آفتاب طلب

هزار جلوه در آغوش بیخودی محواست

جهان شعورطلب می کند تو خواب طلب