جهان شعورطلب می کند تو خواب طلب

شبی چو شبنم گل صرف کن به بیداری

سحر برآر سر و وصل آفتاب طلب

هزار جلوه در آغوش بیخودی محواست

ببند پرده به چشم و دلت ز عیب کسان

گشادکار خود از بند این نقاب طلب

نیاز و ناز همان درد و صاف یک قدحند