پر به سامان است محراب دعای عندلیب

عجز هم ما را در این گلشن به جایی می برد

نیست کم از ناله ، بال نارسای عندلیب

بر جبین برگ گل چین می طرازد موج رنگ

ای که خواهی پاس ناموس محبت داشتن

شرم دار از دیدن گل بی رضای عندلیب

حسن مستغنی ست از شهرت نواییهای عشق