در عالم عشق و هوس رنجی ندارد هیچ کس

گل کرده از هر موی تو ادبار چینی خانه ات

می باید از دست نفس جمعیت دل باختن

تا ریشه باشد می تند آوارگی بر دانه ات

چون شمع زافسون نفس خودآتشی در خانه ات

تمهید عیش ای بیخبر فرصت ندارد آنقدر

تا شیشه قلقل کرده سر می رفته از پیمانه ات