میتاز چندی پیش وپس تا آنکه گردی بی نفس

تا شیشه قلقل کرده سر می رفته از پیمانه ات

سیر خرابات دلست آنجاکه می سایی قدم

غلتیده هستی تا عدم در لغزش مستانه ات

چون اره باید ریختن درکشمکش دندانه ات

ای خلوت آرای عدم تاکی به فهم خود ستم

افکند شغل عیش و غم بیرون در افسانه ات