افکند شغل عیش و غم بیرون در افسانه ات

میتاز چندی پیش وپس تا آنکه گردی بی نفس

چون اره باید ریختن درکشمکش دندانه ات

ای خلوت آرای عدم تاکی به فهم خود ستم

فال گشادی می زدند از طره ات صبح ازل

زنهار می بوسد هنوز انگشت دست شانه ات

بی دستگاهی داشت امن از آفت عشق و هوس