زنهار می بوسد هنوز انگشت دست شانه ات

ای خلوت آرای عدم تاکی به فهم خود ستم

افکند شغل عیش و غم بیرون در افسانه ات

فال گشادی می زدند از طره ات صبح ازل

بی دستگاهی داشت امن از آفت عشق و هوس

پروز از راه سوختن واکرد بر پروانه ات

حیف است تحقیق آشنا جوشد به وهم ماسوا