نه حقیقت دویی آشنا، نه دلیل عین تو مآسوا

سرکیست تا برد آرزو به غبار سجده کمینی ات

نرسید قطرت نه فلک به هوابیان زمینی ات

به کجاست عکس توهمی که فریبد آینه بینی ات

تک و تاز وهم و گمان ما به جنون گسسته عنان ما

تویی آنکه هم تو رسید ه ای به سواد فهم یقینی ات