بیش ازین نتوان به داغ منت آرام سوخت

صد تمنا داغ شد از عجزپرواز نفس

آتش نومیدی این شعله ما را خام سوخت

ای شرار سنگ جهدی کن ز افسردن برآ

کرد نومیدی علاج چشم زخم هستی ام

عطسه صبحم سپندی در دماغ شام سوخت

بیدل از مشت شرار ما به عبرت چشمکی ست