عطسه صبحم سپندی در دماغ شام سوخت

ای شرار سنگ جهدی کن ز افسردن برآ

بیش ازین نتوان به داغ منت آرام سوخت

کرد نومیدی علاج چشم زخم هستی ام

بیدل از مشت شرار ما به عبرت چشمکی ست

یعنی آغازی که ما داریم بی انجام سوخت