فلک کشید زگرداب و برکنارم سوخت

چو برق آینه امنیاز هستی من

ز خوابگاه عدم تا سری برآرم سوخت

ز تخته پاره ام ناخدا چه می پرسی

هزار برق ز خاکسترم پرافشانست

کدام شعله به این رنگ بیقرارم سوخت

شهید ناز تو پروانه کرد عالم را