مزرعی دارم که باید چون سپندم دانه سوخت

بسکه خوبان را ز رشک جلوه ات داغ است دل

می توان از آتش سنگ صنم بتخانه سوخت

دور چشم بد زیانکار زمین الفتم

آرزوها در نفس خون کرد استغنای دل

ناله در زنجیر از تمکین این دیوانه سوخت

بسمل آن طایرم بیدل که درگلزار شوق