بسکه خوبان را ز رشک جلوه ات داغ است دل

من به خاکستر.نشستم گر دل بیگانه سوخت

مستی چشم تورا نازم که برق حیرتش

موج می را چون نگه در دیده پیمانه سوخت

می توان از آتش سنگ صنم بتخانه سوخت

دور چشم بد زیانکار زمین الفتم

مزرعی دارم که باید چون سپندم دانه سوخت