مستی چشم تورا نازم که برق حیرتش

سر به صحرا می زند هرکس متاع خانه سوخت

برق ناموس محبت را چو داغ آیینه ام

من به خاکستر.نشستم گر دل بیگانه سوخت

موج می را چون نگه در دیده پیمانه سوخت

بسکه خوبان را ز رشک جلوه ات داغ است دل

می توان از آتش سنگ صنم بتخانه سوخت