من به خاکستر.نشستم گر دل بیگانه سوخت

داغ دل شد رهنمای کوه و هامون لاله را

سر به صحرا می زند هرکس متاع خانه سوخت

برق ناموس محبت را چو داغ آیینه ام

مستی چشم تورا نازم که برق حیرتش

موج می را چون نگه در دیده پیمانه سوخت

بسکه خوبان را ز رشک جلوه ات داغ است دل