موج می را چون نگه در دیده پیمانه سوخت

برق ناموس محبت را چو داغ آیینه ام

من به خاکستر.نشستم گر دل بیگانه سوخت

مستی چشم تورا نازم که برق حیرتش

بسکه خوبان را ز رشک جلوه ات داغ است دل

می توان از آتش سنگ صنم بتخانه سوخت

دور چشم بد زیانکار زمین الفتم