برق ناموس محبت را چو داغ آیینه ام

بیشتر این برق عبرت خرمن فرزانه سوخت

داغ دل شد رهنمای کوه و هامون لاله را

سر به صحرا می زند هرکس متاع خانه سوخت

من به خاکستر.نشستم گر دل بیگانه سوخت

مستی چشم تورا نازم که برق حیرتش

موج می را چون نگه در دیده پیمانه سوخت